![\"\"](\"https:\/\/thesuperunknown.pl\/wp-content\/uploads\/2021\/09\/Dirt2-scaled.jpg\")
<\/a><\/figure>\n\n\n\nJak mo\u017cna podejrzewa\u0107, obecno\u015b\u0107 substancji psychoaktywnych nie pozosta\u0142a wi\u0119c bez wp\u0142ywu na zawarto\u015b\u0107 i tematyk\u0119 albumu. Kompozycje „Junkhead\u201d, „Dirt”, „God Smack”, „Hate to Feel” oraz „Angry Chair\u201d opowiadaj\u0105 t\u0119 sam\u0105 histori\u0119, kt\u00f3rej bohater w kolejnych jej rozdzia\u0142ach przechodzi przez nast\u0119puj\u0105ce po sobie fazy – od totalnego zachwytu narkotykami po niewyobra\u017caln\u0105 wr\u0119cz rozpacz zwi\u0105zan\u0105 z post\u0119puj\u0105cym i niedaj\u0105cym si\u0119 ju\u017c zatrzyma\u0107 uzale\u017cnieniem. Utwory \u201eHate to feel\u201d i \u201eAngry Chair\u201d s\u0105 w ca\u0142o\u015bci dzie\u0142em Layne\u2019a, natomiast „Junkhead\u201d, „Dirt” i „God Smack” zosta\u0142y stworzone przez niego wsp\u00f3lnie z Jerry\u2019ym. Na tym etapie panowie nie nagrywali ju\u017c jednak swoich partii wokalnych razem, jak mieli to w zwyczaju czyni\u0107 wcze\u015bniej. Layne poprosi\u0142 nawet o zbudowanie w studiu czego\u015b w rodzaju budki, w kt\u00f3rej zamyka\u0142 si\u0119 po to, aby nikt wtedy na niego nie patrzy\u0142 gdy chcia\u0142 zarejestrowa\u0107 sw\u00f3j wokal.<\/p>\n\n\n\n Zaskoczenia nie stanowi\u0142 fakt, \u017ce stosunki mi\u0119dzy cz\u0142onkami Alice in Chains sta\u0142y si\u0119 do\u015b\u0107 napi\u0119te. Uzale\u017cnienie Layne\u2019a i Mike Starra, kt\u00f3ry r\u00f3wnie\u017c cz\u0119sto si\u0119ga\u0142 po narkotyki, dawa\u0142y si\u0119 we znaki ca\u0142emu teamowi. Ze wsp\u00f3\u0142pracy z Alice in Chains wycofa\u0142 si\u0119 b\u0119d\u0105cy cz\u0119\u015bci\u0105 duetu menad\u017cerskiego grupy Kelly Curtis poniewa\u017c czu\u0142 si\u0119 zbyt przera\u017cony wp\u0142ywem narkotyk\u00f3w na wszystko, co wi\u0105za\u0142o si\u0119 z jej istnieniem. Cho\u0107 Layne podejmowa\u0142 pr\u00f3by leczenia odwykowego, zorganizowa\u0142 sobie te\u017c \u201esamodzielny detox\u201d to ka\u017cde z tych dzia\u0142a\u0144 ko\u0144czy\u0142o si\u0119 kl\u0119sk\u0105 a wokalista wraca\u0142 do na\u0142ogu i coraz bardziej si\u0119 w nim pogr\u0105\u017ca\u0142. Apogeum swego stanu osi\u0105gn\u0105\u0142 chyba podczas trasy promuj\u0105cej \u201eDirt\u201d. Czas pomi\u0119dzy kolejnymi koncertami z trasy Staley sp\u0119dza\u0142 g\u0142\u00f3wnie na chodzeniu do klub\u00f3w, piciu oraz za\u017cywaniu gigantycznych ilo\u015bci kokainy i heroiny. Ku swej rozpaczy, zauwa\u017cy\u0142 wtedy r\u00f3wnie\u017c pewn\u0105 zale\u017cno\u015b\u0107 zachodz\u0105c\u0105 pomi\u0119dzy jego postaw\u0105 a zachowaniem m\u0142odych fan\u00f3w Alice in Chains, dla kt\u00f3rych artysta by\u0142 niew\u0105tpliw\u0105 inspiracj\u0105.<\/p>\n\n\n\n Trasa koncertowa z 1992 roku by\u0142a jednak destrukcyjna, szalona oraz wype\u0142niona u\u017cywkami i seksem nie tylko dla Layne\u2019a. Jerry Cantrell opisuj\u0105c tamten czas powiedzia\u0142 nawet: \u201eByli\u015bmy jak jakie\u015b dzikie wieprze. We wszystko wchodzili\u015bmy. Po kolana\u201d (za \u201eWszyscy kochaj\u0105 nasze miasto\u201d Mark Yarm).<\/p>\n\n\n\n Nagrany w dziwnej, zanurzonej w trudnych emocjach i wewn\u0119trznych niesnaskach atmosferze album promowa\u0142o a\u017c 5 singli, z kt\u00f3rych najwi\u0119ksz\u0105 s\u0142aw\u0119 zyska\u0142y odnosz\u0105cy si\u0119 do historii ojca Cantrella \u201eRooster\u201d oraz po\u015bwi\u0119cony pami\u0119ci Andy\u2019ego Wooda \u201eWould?\u201d. Druga z wymienionych kompozycji, wraz z pochodz\u0105cym z \u201eFacelift\u201d utworem \u201eIt Ain\u2019t Like That\u201d pojawi\u0142a si\u0119 tak\u017ce na \u015bcie\u017cce d\u017awi\u0119kowej filmu \u201eSingles\u201d i niew\u0105tpliwie przyczyni\u0142a do popularyzacji \u201ebrzmienia z Seattle\u201d.<\/p>\n\n\n\n Okrzykni\u0119ty przez krytyk\u00f3w opus magnum zespo\u0142u \u201eDirt\u201d, moim zdaniem idealnie odzwierciedla nastroje, jakie panowa\u0142y w szeregach Alice in Chains, jak r\u00f3wnie\u017c pokazuje kt\u00f3re w\u0105tki by\u0142y w tamtym czasie dla cz\u0142onk\u00f3w grupy tymi dominuj\u0105cymi. A by\u0142y nimi z pewno\u015bci\u0105 uzale\u017cnienie, k\u0142opoty w relacjach interpersonalnych, przygn\u0119bienie, \u015bmier\u0107.<\/p>\n\n\n\n Mroczny i raczej depresyjny klimat muzyki oraz ci\u0119\u017cko\u015b\u0107 tematyki tekst\u00f3w podbija oprawa graficzna p\u0142yty. Mnie kojarzy si\u0119 ona z obrazami religijnymi, ale raczej takimi, kt\u00f3re przedstawiaj\u0105 apokalips\u0119. Nie by\u0142y to czasy, gdy powszechnie stosowano efekty komputerowe a wi\u0119c, aby uzyska\u0107 po\u017c\u0105dany efekt autor zdj\u0119cia ok\u0142adkowego \u2013 Rocky Schenck musia\u0142 zbudowa\u0107 w studio fotograficznym mistern\u0105 konstrukcj\u0119 ze skrzynek po jab\u0142kach, pianki i gliny. Wielokrotnie ucinano spekulacje jakoby na zdj\u0119ciu widniej\u0105cym na obwolucie \u201eDirt\u201d mia\u0142a widnie\u0107 \u00f3wczesna dziewczyna i wielka mi\u0142o\u015b\u0107 Layne\u2019a Staleya \u2013 Demri Parrot. Naprawd\u0119 by\u0142a to \u0142udz\u0105co do niej podobna modelka Mariah O\u2019Brien, z kt\u00f3r\u0105 Rocky ju\u017c wcze\u015bniej wsp\u00f3\u0142pracowa\u0142.<\/p>\n\n\n\n Mo\u017cna powiedzie\u0107, \u017ce \u201eDirt\u201d przy\u015bwieca\u0142a okre\u015blona koncepcja, a tymczasem b\u0142\u0119dy organizacyjne sprawi\u0142y, \u017ce pierwsze t\u0142oczenia albumu zawiera\u0142y nieprawid\u0142ow\u0105 kolejno\u015b\u0107 utwor\u00f3w, natomiast w wydaniach australijskim, europejskim i kanadyjskim \u201eDown in a Hole\u201d wci\u015bni\u0119to mi\u0119dzy \u201eAngry Chair\u201d a \u201eWould?\u201d burz\u0105c tym samym przyj\u0119ty przez muzyk\u00f3w zamys\u0142. Nie przeszkodzi\u0142o to jednak p\u0142ycie w uzyskaniu nominacji do nagrody Grammy oraz otrzymaniu statuetki podczas gali MTV Video Music Awards w kategorii Best Video from a Film (za \u201eWould?\u201d).<\/p>\n\n\n\n Czy \u201eDirt\u201d to jeszcze grunge? Czy muzyka Alice in Chains w og\u00f3le kiedykolwiek by\u0142a typowo grunge\u2019owa? Te pytania chyba nigdy nie znajd\u0105 jednoznacznych odpowiedzi. Ja tak\u017ce si\u0119 waham i ilekro\u0107 s\u0142ucham muzyki Alice in Chains mam wra\u017cenie, \u017ce jest ona fuzj\u0105 wielu gatunk\u00f3w, z kt\u00f3rych niezwykle utalentowani muzycy ulepili nurt charakterystyczny tylko dla ich brzmienia. Kolejny album Alicji jedynie t\u0119 teori\u0119 potwierdzi\u0142, by\u0142 bowiem zwrotem ku akustycznemu brzmieniu i pokaza\u0142 okre\u015blony, ale odmienny potencja\u0142 zespo\u0142u.<\/p>\n\n\n\n To pi\u0119kne, \u017ce w 29 rocznic\u0119 wydania p\u0142yty \u201eDirt\u201d mog\u0119 \u015bmia\u0142o powiedzie\u0107, \u017ce zupe\u0142nie nie brzmi ona jakby zosta\u0142a nagrana przed prawie trzema dekadami. Ale takie to w\u0142a\u015bnie by\u0142y czasy, \u017ce wiele wydawnictw z tamtego okresu okaza\u0142o si\u0119 by\u0107 prawdziwymi i ponadczasowymi per\u0142ami, kt\u00f3rych s\u0142ucha si\u0119 z zapartym tchem do dzi\u015b.<\/p>\n\n\n\n Dla spragnionych ciekawostek zostawiam link do artyku\u0142u, w kt\u00f3rym znajdziecie relacj\u0119 z tworzenia zdj\u0119cia ok\u0142adkowego albumu \u201eDirt\u201d:<\/p>\n\n\n\n<\/a><\/a><\/a>