![\"\"](\"https:\/\/thesuperunknown.pl\/wp-content\/uploads\/2020\/12\/Jerry-fot.-Alan-Berner-The-Seattle-Times.jpg\")
Co do muzyki natomiast to, cho\u0107 wydarzenie nie odbywa\u0142o si\u0119 na jednej scenie a poszczeg\u00f3lne wyst\u0119py transmitowane by\u0142y r\u00f3wnie\u017c z dom\u00f3w artyst\u00f3w zupe\u0142nie nie zaszkodzi\u0142o to ca\u0142emu przedsi\u0119wzi\u0119ciu. Powiem wi\u0119cej, koncert honoruj\u0105cy dokonania Alicji by\u0142 przyk\u0142adem tego, jak mo\u017cna dobrze zorganizowa\u0107 taki tribute, czego absolutnym przeciwie\u0144stwem by\u0142 dla mnie cz\u0119sto wspominany w tym kontek\u015bcie koncert „I Am the Highway” po\u015bwi\u0119cony pami\u0119ci Chrisa Cornella.<\/p>\n\n\n\n
Cho\u0107 na tym pierwszym nie zabrak\u0142o r\u00f3wnie\u017c moment\u00f3w wzrusze\u0144 to jednak by\u0142o to podane mi\u0119dzy wierszami, bez ckliwo\u015bci, za to z szacunkiem dla tych, kt\u00f3rzy odeszli a byli przecie\u017c cz\u0119\u015bci\u0105 historii.<\/p>\n\n\n\n
Koncert bardzo podoba\u0142 mi si\u0119 jako sp\u00f3jna, dopracowana w ka\u017cdym calu ca\u0142o\u015b\u0107, z bogactwem archiwalnych nagra\u0144 i indywidualnymi aran\u017cacjami pojedynczych kompozycji. Wisienk\u0105 na torcie by\u0142o pojawienie si\u0119 Nony Weisbaum jako jednej z os\u00f3b przesy\u0142aj\u0105cych gratulacje Jerry’emu i sp\u00f3\u0142ce oraz relacje z wizyt Seana Kinney’a u rodzin Layne’a Staleya i Mike’a Starra. Jako bardzo wywa\u017cone i ujmuj\u0105ce postrzegam r\u00f3wnie\u017c przem\u00f3wienie Susan Silver, wieloletniej menad\u017cerki Alice in Chains. Susan skupi\u0142a si\u0119 w nim nie na swoim wk\u0142adzie w odniesienie przez zesp\u00f3\u0142 sukcesu co na wyj\u0105tkowym brzmieniu ich muzyki oraz talencie jego cz\u0142onk\u00f3w do pisania nietuzinkowych utwor\u00f3w.<\/p>\n\n\n\n Je\u015bli chodzi za\u015b o same wyst\u0119py, ka\u017cdy z nich by\u0142 na sw\u00f3j spos\u00f3b wyj\u0105tkowy jednak dla mnie tymi najlepszymi by\u0142y oba wykonania Marka Lanegana, Lilly Cornell Silver \u015bpiewaj\u0105ca „Black Gives Way to Blue” i cz\u0142onkowie Soundgarden z Tadem Doyle, Mike’iem McCready’m i Meagan Grandall graj\u0105cy wsp\u00f3lnie „Angry Chair”. Bardzo dobre, w mojej ocenie, by\u0142o „Man in the Box” z Coreyem Taylorem na wokalu oraz „Would?” w interpretacji Korn. Najmniej udanie wypad\u0142a przekombinowana Metallica oraz Billy Corgan, kt\u00f3ry zar\u017cn\u0105\u0142 „Check My Brain” kompletnie letnim i pozbawionym tej charakterystycznej dziko\u015bci aran\u017cem. „Down in a Hole”, „Again” czy „It Ain’t Like That” tak\u017ce nie powali\u0142o mnie na kolana. Za to w konsternacj\u0119 wprawi\u0142o zupe\u0142nie odmienne od orygina\u0142u „Rain When I Die” zaprezentowane przez kompletnie nieznanego mi artyst\u0119 ukrywaj\u0105cego si\u0119 pod pseudonimem City and Colour. Dallas Green, bo tak brzmi prawdziwe nazwisko tego muzyka, za\u015bpiewa\u0142 ten do\u0142uj\u0105cy i wywo\u0142uj\u0105cy ciarki utw\u00f3r mi\u0119kko, \u017ceby nie powiedzie\u0107 soulowo i delikatnie. Postawi\u0142 na wyciszon\u0105 i intymn\u0105 interpretacj\u0119 tekstu b\u0119d\u0105cego czym\u015b w rodzaju profetycznej przepowiedni. Do tej pory nie potrafi\u0119 zdecydowa\u0107 czy jestem bardziej na tak, czy na nie, wiem za to, \u017ce obok takiego podania „Rain When I Die” nie mo\u017cna przej\u015b\u0107 oboj\u0119tnie. Chyba lepiej zrobi\u0107 co\u015b po swojemu ni\u017c usilnie pr\u00f3bowa\u0107 na\u015bladowa\u0107 niedo\u015bcigniony orygina\u0142.<\/p>\n\n\n\n![\"\"](\"https:\/\/thesuperunknown.pl\/wp-content\/uploads\/2020\/12\/Alice-In-Chains.MoPop_.Founders-Award.promoFB.1201-20-1024x1024.jpg\")