![\"\"](\"http:\/\/thesuperunknown.pl\/wp-content\/uploads\/2018\/07\/AIC-unplugged.jpg\")
<\/a><\/p>\nKoncertowi Alice in Chains towarzyszy\u0142a pi\u0119kna, cho\u0107 skromna scenografia i wyj\u0105tkowe o\u015bwietlenie w postaci kupionych przez samego Staleya \u015bwiec i specjalnych lamp. Elementy te doda\u0142y wyst\u0119powi grupy niepowtarzalnego uroku i tworzy\u0142y we wn\u0119trzu Majestic Theatre ciekawy, ciep\u0142y klimat. Kt\u00f3ry, nota bene, wspaniale zgrywa\u0142 si\u0119 z subtelno\u015bci\u0105 aran\u017cacji i emocjonalno\u015bci\u0105 wykonania.<\/p>\n
Niestety, wewn\u0105trz zespo\u0142u nie dzia\u0142o si\u0119 wtedy tak dobrze, a uzale\u017cnienie Layne’a Staleya od narkotyk\u00f3w post\u0119powa\u0142o. Fakt ten z pewno\u015bci\u0105 nie pozostawa\u0142 bez wp\u0142ywu na relacje cz\u0142onk\u00f3w grupy, cho\u0107 dla publiczno\u015bci i widz\u00f3w by\u0142o to raczej niezauwa\u017calne. Zesp\u00f3\u0142 wydawa\u0142 si\u0119 by\u0107 (i by\u0142) zgrany, a Cantrell i Staley \u015bpiewaj\u0105cy wsp\u00f3lnie niekt\u00f3re partie wokalne brzmieli razem tak samo doskonale jak wcze\u015bniej. W atmosferze tego koncertu nie da\u0142o si\u0119 wi\u0119c wyczu\u0107 napi\u0119cia czy stresu, kt\u00f3re pewnie w jakim\u015b stopniu towarzyszy\u0142y muzykom, za to mo\u017cna by\u0142o dostrzec braterstwo (cho\u0107by troskliwych spojrzeniach, jakie Jerry rzuca Layne’owi) czy du\u017c\u0105 dba\u0142o\u015b\u0107 o dob\u00f3r i spos\u00f3b zaprezentowania repertuaru.<\/p>\n
Postaw\u0105 nie do unikni\u0119cia by\u0142a koncentracja niemal\u017ce wszystkich na osobie Layne’a Staleya. Tego wieczoru wygl\u0105da\u0142 krucho i niepozornie, ale wokalnie zmi\u00f3t\u0142 wszystkich z powierzchni. \u015apiewaj\u0105c niby bez wysi\u0142ku wk\u0142ada\u0142 mn\u00f3stwo serca i energii w tworzone z Jerrym harmonie oraz perfekcyjne wykonanie (jego irytacja i bezsilno\u015b\u0107 gdy po raz kolejny si\u0119 myli rozdziera serce). Wszystko to uderza s\u0142uchacza tym mocniej, gdy u\u015bwiadomi on sobie, \u017ce wyst\u0119p w nowojorskim studiu MTV by\u0142 jednym z ostatnich koncert\u00f3w z udzia\u0142em Layne\u2019a Staleya.<\/p>\n
W latach 90-tych kana\u0142 MTV, jak sugerowa\u0142a jego nazwa, nadawa\u0142 faktycznie w\u0142a\u015bciwie wy\u0142\u0105cznie muzyk\u0119, a koncerty z cyklu MTV Unplugged by\u0142y pionierskim pomys\u0142em tej telewizji. Wyst\u0119py Nirvany, Pearl Jam czy w\u0142a\u015bnie Alice in Chains uznawane s\u0105, nie tylko przeze mnie, za jedne z najlepszych w serii cho\u0107 przecie\u017c w tamtym czasie swoje wyst\u0119py unplugged zarejestrowa\u0142o mn\u00f3stwo wyj\u0105tkowych artyst\u00f3w, jak cho\u0107by Bob Dylan, Eric Clapton, Mariah Carey, The Cranberries, Stone Temple Pilots czy George Michael. Koncerty z tego cyklu odbywa\u0142y si\u0119 tak\u017ce po roku 2000, jednak ju\u017c znacznie rzadziej trafi\u0107 by\u0142o mo\u017cna w tym zestawieniu na wykonawc\u00f3w rockowych.<\/p>\n
Akustyczny wyst\u0119p Alice in Chains jest zatem nie tylko niew\u0105tpliw\u0105 uczt\u0105 dla uszu, ale r\u00f3wnie\u017c sentymentalnym powrotem do czas\u00f3w \u015bwietno\u015bci MTV. A poza tym, nade wszystko, kumulacj\u0105 ogromnych emocji, innym wymiarem pi\u0119kna i aran\u017cacyjnym majstersztykiem.<\/p>\n