![\"\"](\"http:\/\/thesuperunknown.pl\/wp-content\/uploads\/2018\/06\/Bleach.jpg\")
<\/a><\/p>\n<\/p>\n
Gdy zaczyna\u0142am swoja przygod\u0119 z grunge\u2019em i zosta\u0142am \u2013 niczym piorunem – pora\u017cona wyj\u0105tkowo\u015bci\u0105 muzycznego stylu Nirvany by\u0142am przekonana o tym, \u017ce album grupy zatytu\u0142owany \u201eBleach\u201d jest nast\u0119pc\u0105 \u201eNevermind\u2019 i \u017ce to ta druga p\u0142yta sta\u0142a si\u0119 dla zespo\u0142u jego debiutem. Szybko zweryfikowa\u0142am jednak swoj\u0105 wiedz\u0119, faktycznie materia\u0142 zawarty na \u201eBleach\u201d zdecydowanie bardziej jawi si\u0119 jako debiutancki. Jest, wed\u0142ug mnie bardziej surowy i punkowy ni\u017c ten zamieszczony\u00a0 na \u201eNevermind\u201d.<\/p>\n
Kilka dni temu, bo 15 czerwca min\u0119\u0142o 29 lat od wydania \u201eBleach\u201d. Tym razem, zamiast klasycznej recenzji tego albumu zaproponuj\u0119 Wam kilka ciekawostek zwi\u0105zanych z p\u0142yt\u0105, kt\u00f3ra, jak si\u0119 po latach okaza\u0142o, otworzy\u0142a niezwykle wa\u017cny rozdzia\u0142 w historii muzyki. A wi\u0119c zaczynamy:<\/p>\n
– album \u201eBleach\u201d zosta\u0142 wydany przez s\u0142ynn\u0105 wytw\u00f3rni\u0119 Sub Pop a jej bezpo\u015brednim producentem by\u0142 \u2013 r\u00f3wnie znany fanom grunge\u2019u – Jack Endino,<\/p>\n
– gdy p\u0142yta zosta\u0142a wydana nawet nie wesz\u0142a na list\u0119 przeboj\u00f3w w USA, uda\u0142o si\u0119 jej to dopiero gdy, na fali sukcesu \u201eNevermind\u201d zosta\u0142a wydana ponownie w 1992 roku. \u201eBleach\u201d ju\u017c w 1989 roku zyska\u0142a jednak g\u0142\u00f3wnie przychylne recenzje krytyk\u00f3w, kt\u00f3rzy utrzymywali, \u017ce muzyka Nirvany\u00a0 jest doskona\u0142\u0105 definicj\u0105 lat 90-tych,<\/p>\n
– w roku 2009 wydano edycj\u0119 specjaln\u0105 p\u0142yty z okazji 20-lecia jej wydania, edycja ta zosta\u0142a poszerzona o zapis wyst\u0119pu Nirvany z Portland,<\/p>\n
– Kurt Cobain utrzymywa\u0142, \u017ce wi\u0119kszo\u015b\u0107 tekst\u00f3w na p\u0142yt\u0119 powsta\u0142a noc przed jej nagrywaniem,<\/p>\n
– na p\u0142ycie s\u0142ycha\u0107 dw\u00f3ch r\u00f3\u017cnych perkusist\u00f3w (to Dale Crover i Chad Channing) a we wk\u0142adce do albumu jako drugi gitarzysta wymieniony zosta\u0142 Jason Everman, kt\u00f3ry, de facto, na p\u0142ycie nie zagra\u0142 i chodzi\u0142o jedynie o sprawienie Jasonowi przyjemno\u015bci uwzgl\u0119dniaj\u0105c go oficjalnie jako cz\u0142onka zespo\u0142u,<\/p>\n
– tytu\u0142 p\u0142yty nawi\u0105zywa\u0142 do has\u0142a z plakatu dotycz\u0105cego przeciwdzia\u0142ania AIDS w\u015br\u00f3d os\u00f3b uzale\u017cnionych od narkotyk\u00f3w. Slogan doradza\u0142 narkomanom dezynfekowanie igie\u0142 przed ich u\u017cyciem (\u201eBleach Your Works\u201d),<\/p>\n
– dodatkiem do albumu jest bardzo fajnie pomy\u015blana ksi\u0105\u017ceczka zawieraj\u0105ca zdj\u0119cia Nirvany z lat 1987-1990, kt\u00f3rych autorem jest Charles Peterson,<\/p>\n
– zdj\u0119cie ok\u0142adkowe (kt\u00f3re umieszczone jest tam jako negatyw) wykona\u0142a natomiast Tracy Marander \u2013 \u00f3wczesna dziewczyna Cobaina. Uwieczni\u0142a ona zesp\u00f3\u0142 podczas koncertu w Waszyngtonie.<\/p>\n