{"id":464,"date":"2018-05-05T06:45:22","date_gmt":"2018-05-05T06:45:22","guid":{"rendered":"http:\/\/thesuperunknown.pl\/?p=464"},"modified":"2018-05-05T06:45:22","modified_gmt":"2018-05-05T06:45:22","slug":"one-bite-at-a-time","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/thesuperunknown.pl\/?p=464","title":{"rendered":"One bite at a time"},"content":{"rendered":"

Nie mog\u0142am przej\u015b\u0107 oboj\u0119tnie wobec faktu wydania p\u0142yty, na kt\u00f3r\u0105 wielu fan\u00f3w czeka\u0142o tak d\u0142ugo i kt\u00f3ra \u2013 przynajmniej w mojej ocenie \u2013 okaza\u0142a si\u0119 w 100% warta czekania. \u201eEat the Elephant\u201d, najnowszy kr\u0105\u017cek A Perfect Circle ukaza\u0142 si\u0119 20 kwietnia, a poprzedzony by\u0142 czterema singlami, z kt\u00f3rych pierwszy – \u201eThe Doomed\u201d mi\u0142o\u015bnicy tw\u00f3rczo\u015bci Maynarda i sp\u00f3\u0142ki mieli okazj\u0119 pozna\u0107 16 pa\u017adziernika 2017 roku. Co ciekawe, w nagraniach studyjnych nie bra\u0142 udzia\u0142u gitarzysta grupy \u2013 James Iha, a w trakcie sesji zesp\u00f3\u0142 kolaborowa\u0142 z czterema r\u00f3\u017cnymi perkusistami, w tym, ze znanym fanom grunge\u2019u Mattem Chamberlainem. Wyj\u015bciowo, wi\u0119kszo\u015b\u0107 kompozycji stworzona zosta\u0142a na keyboardzie, ale lwia ich cz\u0119\u015b\u0107 przesz\u0142a olbrzymie metamorfozy w stosunku do ich pierwotnych wersji. Nic w tym dziwnego, koncepcja nagrania p\u0142yty pojawi\u0142a si\u0119 bowiem ju\u017c w 2008 roku by dojrze\u0107 do bardziej realnych kszta\u0142t\u00f3w dopiero w roku 2016.<\/p>\n

\"\"<\/a>
Ok\u0142adka albumu „Eat the Elephant”<\/figcaption><\/figure>\n

Album \u201eEat the Elephant\u201d w r\u00f3wnym stopniu r\u00f3\u017cni si\u0119, co jest podobny do swoich poprzednik\u00f3w. S\u0142ycha\u0107 tu charakterystyczne brzmienie zespo\u0142u, a wi\u0119c muzycy nie odeszli zbyt daleko od swych korzeni, ale jednocze\u015bnie czu\u0107 now\u0105 jako\u015b\u0107 i wida\u0107 nowe pomys\u0142y na definiowanie muzyki. Tytu\u0142 p\u0142yty jest, jak s\u0105dz\u0119 nawi\u0105zaniem do wyra\u017cenia: \u201cEat the elephant one bite at a time\u201d, kt\u00f3re pozostawia du\u017ce pole do interpretacji. Idiom ten jest cz\u0119sto u\u017cywany przez pracownik\u00f3w korporacji i oznacza, \u017ce z du\u017cym problemem, zadaniem czy projektem mierzymy si\u0119 metod\u0105 ma\u0142ych krok\u00f3w. Czyli, \u017ce przys\u0142owiowy s\u0142o\u0144 towarzyszy nam stale przez d\u0142ugi czas. Z jednej strony, dla niekt\u00f3rych mo\u017ce to by\u0107 motywuj\u0105ce – osi\u0105gamy mniejsze cele, po to aby w ko\u0144cu zdoby\u0107 ten najwa\u017cniejszy. Z drugiej za\u015b, obcowanie stale z tym samym na d\u0142u\u017csz\u0105 met\u0119 chyba jednak m\u0119czy. By\u0107 mo\u017ce zatem wyra\u017cenie stanowi\u0105ce tytu\u0142 p\u0142yty A Perfect Circle mo\u017cna odczyta\u0107 jak metafor\u0119 \u017cycia w tzw. dzisiejszych czasach, poczucia, o konieczno\u015bci spe\u0142niania kolejnych oczekiwa\u0144, kt\u00f3re towarzyszy przecie\u017c wielu z nas?<\/p>\n

\"\"<\/a>
A Perfect Circle<\/figcaption><\/figure>\n

Ja sama, inspiruj\u0105c si\u0119 literackim podej\u015bciem Keenana, mog\u0142abym opisa\u0107 nowy album A Perfect Cirlce kilkoma konkretnymi przymiotnikami \u2013 melancholijny, industrialny, majestatyczny. To moje pierwsze refleksje pog\u0142\u0119biaj\u0105ce si\u0119 z ka\u017cdym kolejnym przes\u0142uchaniem tego niesamowitego materia\u0142u. Niezwykle trudno jednoznacznie zaklasyfikowa\u0107 t\u0119 p\u0142yt\u0119 i chyba nie ma sensu tego robi\u0107. Najbli\u017cej typowo rockowemu graniu jest kompozycjom \u201eDeliciuos\u201d i \u201eFeathers\u201d, reszta p\u0142yty to przegl\u0105d wielu innych gatunk\u00f3w, grupa ociera si\u0119 nawet o hipnotyczny trip hop w utworze zamykaj\u0105cym album. Muzycy ch\u0119tnie si\u0119gaj\u0105 po fortepian i inne \u201e\u017cywe\u201d instrumenty, ale nie stroni\u0105 tak\u017ce od elektronicznych brzmie\u0144 (bardzo s\u0142yszalne cho\u0107by w \u201eHourglass\u201d). Delikatno\u015b\u0107 miesza si\u0119 tu wi\u0119c z kanonad\u0105 d\u017awi\u0119k\u00f3w, szept z wokaln\u0105 ekwilibrystyk\u0105. Uwa\u017cam, ze Maynard osi\u0105gn\u0105\u0142 na najnowszej p\u0142ycie wokalne mistrzostwo, to jak bawi si\u0119 g\u0142osem, ile z niego wydobywa i jak r\u00f3\u017cnie przy tym brzmi jest powalaj\u0105ce.<\/p>\n

\"\"<\/a>
A Perfect Circle – promocja „Eat the Elephant”<\/figcaption><\/figure>\n

Podobnie jest z warstw\u0105 liryczn\u0105 albumu. Nie zdo\u0142a\u0142am jeszcze, co prawda, gruntownie przeanalizowa\u0107 wszystkich tekst\u00f3w ale ju\u017c teraz wiem, \u017ce s\u0105 \u2013 jak to u Maynarda w standardzie \u2013 mocne. I ta moc wcale nie polega na u\u017cyciu wulgaryzm\u00f3w (kt\u00f3rych swoj\u0105 drog\u0105 jest tu jak na lekarstwo) ale na sposobie ujmowania pewnych my\u015bli. S\u0142uchaj\u0105c tekst\u00f3w Keenana mog\u0119 by\u0107 zawsze pewna, \u017ce poznam kilka nowych angielskich s\u0142\u00f3w, dla mnie s\u0142ynie on bowiem z uwielbienia dla soczy\u015bcie brzmi\u0105cych trudnych wyra\u017ce\u0144. I tak, chocia\u017cby w utworze tytu\u0142owym trafimy na pierwsze ciekawe przymiotniki \u2013 \u201eominous\u201d i \u201edaunting\u201d, kt\u00f3re wy\u015bpiewywane brzmi\u0105 bardzo \u0142adnie, ale kryj\u0105 si\u0119 za nimi polskie \u201ez\u0142owieszczy\u201d i \u201eodstraszaj\u0105cy\u201d. W \u201eThe Doomed\u201d natomiast trafimy na ca\u0142\u0105 litani\u0119 niepochlebnie brzmi\u0105cych cech ludzkiego charakteru (fornicates, slothful, wrathful, gluttonous), kt\u00f3ra sprawia, \u017ce wyd\u017awi\u0119k tego utworu jest zdecydowanie negatywny. On nie daje \u017cadnej nadziei, wszyscy prawi \u00a0skazani s\u0105 na niepowodzenie, zwyci\u0119\u017caj\u0105 zepsuci. \u201eThe Contrarian\u201d utrzymany jest w podobnym tonie, tu jednak naszym wrogiem staje si\u0119 przyjaciel. Nawet nawi\u0105zuj\u0105ce do ro\u017cnych symboli i postaci popkultury \u201eSo Long, and Thanks for All the Fish\u201d to ironia kojarz\u0105ca si\u0119 mi z dziwnym klimatem weso\u0142ego miasteczka. A moje ulubione \u201eDisillusioned\u201d jest ewidentnym odniesieniem do tego, jak wsp\u00f3\u0142cze\u015bni ludzie pozwalaj\u0105 sobie na to, aby zaw\u0142adn\u0105\u0142 nimi post\u0119p. Teledysk do utworu tak\u017ce nie pozostawia w\u0105tpliwo\u015bci co do przekazu tej wyj\u0105tkowo ciekawej kompozycji. Motywem, kt\u00f3ry cz\u0119sto pojawia si\u0119 w tekstach Maynarda jest religia. Na \u201eEat the Elephant\u201d bezpo\u015brednie odniesienie do tego w\u0105tku znajdziemy przede wszystkim w \u201eTalk talk\u201d, w kt\u00f3rym nie do\u015b\u0107, \u017ce wspomniana jest posta\u0107 samego Jezusa, to jeszcze ca\u0142y tekst jest, w moim odczuciu, sarkastycznym wyra\u017ceniem rozczarowania szeroko poj\u0119t\u0105 wiar\u0105 w boga.<\/p>\n

W og\u00f3le najnowszy kr\u0105\u017cek A Perfect Circle ma, w mojej ocenie na celu przede wszystkim pokaza\u0107 ludziom dok\u0105d prowadzi zapatrzenie w zdobycze wsp\u00f3\u0142czesno\u015bci, oraz, \u017ce to w\u0142a\u015bnie owe zdobycze za\u015blepiaj\u0105 ich, staj\u0105 si\u0119 dla nich now\u0105 religi\u0105. Wszystko to brzmi apokaliptycznie, proroczo ale w ko\u0144cu taka od zawsze by\u0142a rola ambitnej muzyki \u2013 przepowiada\u0107, przestrzega\u0107, ocenia\u0107 rzeczywisto\u015b\u0107. Dzi\u0119ki temu, wnikliwy s\u0142uchacz mo\u017ce dokona\u0107 wgl\u0105du w samego siebie i obudzi\u0107 w sobie emocje. A st\u0105d ju\u017c prosta droga do wprowadzenia zmian, od kt\u00f3rych zaczyna si\u0119 ka\u017cda, mniejsza lub wi\u0119ksza rewolucja.<\/p>\n