![\"\"](\"http:\/\/thesuperunknown.pl\/wp-content\/uploads\/2018\/03\/DSC_2247.jpg\")
<\/a><\/p>\nWa\u017cnym aspektem stanowi\u0105cym o niezwyk\u0142o\u015bci p\u0142yty \u201eSuperunknown\u201d s\u0105 oczywi\u015bcie teksty. Wi\u0119kszo\u015b\u0107 z nich to s\u0142owa autorstwa Chrisa Cornella (poza wspomnianymi wcze\u015bniej wyj\u0105tkami), a tematyk\u0105 utwor\u00f3w s\u0105 tu g\u0142\u00f3wnie: depresja, samob\u00f3jstwo, uzale\u017cnienia, strata i \u015bmier\u0107. Brzmi pesymistycznie, ale nic w tym dziwnego skoro bezpo\u015bredni\u0105 inspiracj\u0105 dla Chrisa w tamtym okresie by\u0142a tw\u00f3rczo\u015b\u0107 Sylvii Plath. Je\u015bli nie mieli\u015bcie jeszcze okazji czyta\u0107 \u201eSzklanego klosza\u201d jej autorstwa, to polecam Wam t\u0119 lektur\u0119. Jest to, co prawda ci\u0119\u017cka i do\u0142uj\u0105ca pozycja, jednak by\u0107 mo\u017ce \u2013 podobnie jak ja – b\u0119dziecie mieli ochot\u0119 doszuka\u0107 si\u0119 w niej powi\u0105za\u0144 z tekstami Chrisa. Niedawno przeczyta\u0142am t\u0119 ksi\u0105\u017ck\u0119 po raz drugi i \u2013 jak to zwykle bywa z takimi lekturami \u2013 zupe\u0142nie inaczej j\u0105 odebra\u0142am. Jednak perspektywa czasu, baga\u017c w\u0142asnych do\u015bwiadcze\u0144 i ilo\u015b\u0107 r\u00f3\u017cnorakich przemy\u015ble\u0144, jakie ma si\u0119 na co dzie\u0144 wp\u0142ywaj\u0105 zasadniczo na nasz\u0105 interpretacj\u0119 i stosunek do s\u0142owa pisanego. Wiersze Sylvii s\u0105 jeszcze bardziej kosmiczne, trudne do rozwik\u0142ania, ale, co dla mnie zaskakuj\u0105ce \u2013 ja w nich nie doszukuj\u0119 si\u0119 depresji i smutku. \u201eSuperunknown\u201d jest dla mnie zdecydowanie bardziej mroczny. Do\u015b\u0107 wspomnie\u0107 o tym, co sam Chris Cornell twierdzi\u0142 o swoich tekstach. I tak na przyk\u0142ad utrzymywa\u0142, \u017ce „Let Me Drown” traktuje o powrocie do matczynego \u0142ona, ale po to, aby w nim umrze\u0107, a\u00a0 „Fell on Black Days” to opis do\u015bwiadczania ekstremalnego smutku. Drugi z wymienionych utwor\u00f3w zawiera zreszt\u0105 jedn\u0105 z moich ulubionych fraz: \u00a0\u201cDon’t you lock up something \/ That you wanted to see fly \/ Hands are for shaking \/ No, not tying, no, not tying\u201d (Nie zamykaj w klatce czego\u015b, czemu chcia\u0142e\u015b podarowa\u0107 skrzyd\u0142a, r\u0119ce s\u0142u\u017c\u0105 do rozdawania u\u015bcisk\u00f3w, a nie do kr\u0119powania) R\u00f3wnie wielk\u0105 estym\u0105 darz\u0119 \u201cThe Day I Tried to Live\u201d, muzycznie i tekstowo to mistrzostwo \u015bwiata. I co ciekawe, nie wiemy do ko\u0144ca czy autor naprawd\u0119 identyfikuje si\u0119 z prze\u017cyciami bohatera utworu, czy tylko opisuje te do\u015bwiadczenia patrz\u0105c na nie \u201ez zewn\u0105trz\u201d. Bardziej przera\u017caj\u0105ca jest, rzecz jasna, ta pierwsza opcja.<\/p>\n Pisz\u0105c o \u201eSuperunknown\u201d nie spos\u00f3b pomin\u0105\u0107 kwestii oprawy graficznej p\u0142yty, kt\u00f3ra utrzymana jest w ciemnej, przydymionej kolorystyce. Autorem zdj\u0119cia umieszczonego na obwolucie albumu by\u0142 Kevin Westenberg.\u00a0 W zamierzeniu mia\u0142o ono symbolizowa\u0107 bycie porwanym przez co\u015b nieokre\u015blonego, nieznanego (nawi\u0105zanie do tytu\u0142u p\u0142yty?). Fotografia ok\u0142adkowa przedstawia cz\u0142onk\u00f3w zespo\u0142u na tle odwr\u00f3conego, p\u0142on\u0105cego lasu. Dla mnie ma ona wymiar profetyczny, lecz r\u00f3wnie\u017c ba\u015bniowy, cho\u0107by z tego powodu, \u017ce roboczo zdj\u0119cie to zatytu\u0142owano \u201eThe Screaming Elf\u201d (krzycz\u0105cy elf).<\/p>\n Wszystko, co do tej pory tu przeczytali\u015bcie ociera si\u0119 jednak g\u0142\u00f3wnie o rzeczy nienamacalne, ulotne. Z tych bardziej przyziemnych natomiast warto wspomnie\u0107 chocia\u017cby o nagrodach, kt\u00f3re posypa\u0142y si\u0119 na album \u201eSuperunknown\u201d po jego pojawieniu si\u0119 na rynku. Doceniono co prawda najbardziej pojedyncze utwory, ale za to otrzyma\u0142y one presti\u017cowe, jak na tamte czasy wyr\u00f3\u017cnienia. W roku 1994 \u00a0na MTV Music Awards \u201eBlack Hole Sun\u201d zwyci\u0119\u017cy\u0142o w kategorii \u00a0„Best Metal \/ Hard Rock Video” a w 1995 podczas rozdania nagr\u00f3d Grammy otrzyma\u0142o nagrod\u0119 za \u201eBest Hard Rock Performance\u201d, za\u015b \u201eSpoonman\u201d<\/em> zwyci\u0119\u017cy\u0142 w kategorii „Best Metal Performance”. Dla mnie ca\u0142a p\u0142yta na zawsze pozostanie w \u015bcis\u0142ym topie moich najukocha\u0144szych i tych, kt\u00f3rym mog\u0142abym przyznawa\u0107 nagrody po ka\u017cdym przes\u0142uchaniu. Ka\u017cdy powr\u00f3t do niej jest jej odkrywaniem na nowo, a taki fakt, przynajmniej dla mnie, stanowi o ponadczasowo\u015bci albumu, wyj\u0105tkowo\u015bci muzyki i geniuszu, kt\u00f3ry drzemie zakl\u0119ty w poszczeg\u00f3lnych kompozycjach.<\/p>\n<\/a><\/a><\/a>