{"id":270,"date":"2017-12-11T09:00:25","date_gmt":"2017-12-11T09:00:25","guid":{"rendered":"http:\/\/thesuperunknown.pl\/?p=270"},"modified":"2019-02-21T21:40:33","modified_gmt":"2019-02-21T21:40:33","slug":"he-aint-gonna-die","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/thesuperunknown.pl\/?p=270","title":{"rendered":"He ain’t gonna die"},"content":{"rendered":"

\u201cAin’t found a way to kill me yet, eyes burn with stinging sweat\u201d to pierwsze wersy kultowego ju\u017c \u201cRoostera\u201d grupy Alice in Chains. Bardzo lubi\u0119 utwory o czym\u015b, opowiadaj\u0105ce jak\u0105\u015b histori\u0119, czy zmuszaj\u0105ce do my\u015blenia oraz podejmowania pr\u00f3by ich interpretacji. \u201eRooster\u201d, jak zreszt\u0105 wiele innych grunge\u2019owych kompozycji taki w\u0142a\u015bnie jest. Dodatkowo, rozpoznaje si\u0119 go momentalnie, od pierwszych akord\u00f3w. To jeden z d\u0142u\u017cszych utwor\u00f3w zespo\u0142u, pochodzi z p\u0142yty \u201eDirt\u201d a jego autorem jest Jerry Cantrell. By\u0107 mo\u017ce wyg\u0142osz\u0119 niepopularn\u0105 opini\u0119, ale uwa\u017cam, \u017ce to Cantrell w g\u0142\u00f3wnej mierze by\u0142 i jest odpowiedzialny za charakterystyczne brzmienie zespo\u0142u. Naturalnie bardzo mi przykro, \u017ce Layne Staley, z oczywistych wzgl\u0119d\u00f3w nie przyczyni\u0142 si\u0119 do powstania dw\u00f3ch ostatnich p\u0142yt Alice In Chains, s\u0105dz\u0119 jednak, \u017ce to bez udzia\u0142u Jerry\u2019ego, bardziej ni\u017c kt\u00f3regokolwiek innego cz\u0142onka zesp\u00f3\u0142 m\u00f3g\u0142by przesta\u0107 istnie\u0107.<\/p>\n

\"\"<\/a><\/p>\n

Wracaj\u0105c jednak do bohatera dzisiejszego wpisu, my\u015bl\u0119, \u017ce ka\u017cdy, kto\u00a0 w mniejszym lub wi\u0119kszym stopniu zna j\u0119zyk angielski rozumie, \u017ce \u201eRooster\u201d nawi\u0105zuje do tematyki wojny w Wietnamie. Co wi\u0119cej, tekst utworu opisuje wojenne do\u015bwiadczenia ojca Jerry\u2019ego Cantrella, kt\u00f3ry, nota bene, pojawia si\u0119 nawet w teledysku do utworu. Cantrell przyzna\u0142, \u017ce napisanie przez niego utworu by\u0142o swego rodzaju pr\u00f3b\u0105 pojednania si\u0119 z ojcem oraz zrozumienia cz\u0142owieka, kt\u00f3ry poprzez swoje do\u015bwiadczenia zmienia si\u0119 i przestaje przystawa\u0107 do standardowego obrazu bohatera. Ojciec muzyka, jak wielu by\u0142ych \u017co\u0142nierzy po powrocie z Wietnamu nie potrafi\u0142 odnale\u017a\u0107 si\u0119 w rzeczywisto\u015bci tzw. \u201enormalnego \u017cycia\u201d, mia\u0142 problem z alkoholem, rozsta\u0142 si\u0119 z matk\u0105 artysty, nie umia\u0142 zbudowa\u0107 trwa\u0142ej i ciep\u0142ej relacji z synem. Doros\u0142y Cantrell spojrza\u0142 jednak z innej perspektywy na zachowanie ojca w\u0142a\u015bnie podczas pisania utworu \u201eRooster\u201d. Bezpo\u015bredni\u0105 inspiracj\u0105 do skomponowania tego utworu by\u0142 dla muzyka wywiad, kt\u00f3rego jego ojciec udzieli\u0142 re\u017cyserowi Markowi Pellingtonowi (to on wyre\u017cyserowa\u0142 p\u00f3\u017aniej teledysk do tej kompozycji). W wywiadzie pojawi\u0142o si\u0119 wiele nieznanych Cantrellowi fakt\u00f3w, a jego ojciec opowiada\u0142 do tego stopnia szczerze o swoich wojennych do\u015bwiadczeniach, \u017ce Pellington uzna\u0142, i\u017c opowie\u015bci te powinny stanowi\u0107 g\u0142\u00f3wn\u0105 o\u015b teledysku do utworu \u201eRooster\u201d. Dla samego re\u017cysera praca nad videoclipem mia\u0142a r\u00f3wnie\u017c do\u015b\u0107 osobisty wymiar. By\u0142a kontynuacj\u0105 w\u0105tku dotycz\u0105cego relacji ojciec-syn, kt\u00f3ry pojawi\u0142 si\u0119 w nakr\u0119conym przez niego dokumencie dotycz\u0105cym walki jego ojca z chorob\u0105 Alzheimera.<\/p>\n

\"\"<\/a><\/p>\n

Je\u015bli idzie o muzyczn\u0105 stron\u0119 utworu to „Rooster” rozpoczyna si\u0119 i toczy leniwie, by eksplodowa\u0107 w refrenie ca\u0142\u0105 moc\u0105 dwug\u0142osu Staleya i Cantrella. To troch\u0119 jak wyczekiwanie w ciszy na burz\u0119.<\/p>\n

Istniej\u0105 przynajmniej dwie teorie dotycz\u0105ce genezy tytu\u0142u nadanej kompozycji. Pierwsza m\u00f3wi o tym, \u017ce tytu\u0142owy „rooster” (kogut) to prawdopodobnie pseudonim \u017co\u0142nierzy, kt\u00f3rzy w czasie wojny wietnamskiej pos\u0142ugiwali si\u0119 karabinem maszynowym M60 i ostrzeliwali teren, kt\u00f3rego zasi\u0119g przypomina\u0142 kszta\u0142tem koguci ogon. Druga teoria m\u00f3wi o tym, \u017ce mianem \u201ekoguta\u201d dziadek Jerry\u2019ego Cantrella okre\u015bla\u0142 swego syna, ze wzgl\u0119du na fryzur\u0119 oraz zadziorny charakter ch\u0142opca.<\/p>\n

Teledysk do utworu stanowi kr\u00f3tka fabu\u0142a, w kt\u00f3rej ukazane s\u0105 sceny walk wojennych przeplatane uj\u0119ciami graj\u0105cego zespo\u0142u. Obraz utrzymany jest w czarno-bia\u0142ej kolorystyce i kojarzy si\u0119 ze s\u0142ynnymi filmami poruszaj\u0105cymi tematyk\u0119 wojny w Wietnamie, cho\u0107by kultowym \u201ePlutonem\u201d. Ze wzgl\u0119du na brutalno\u015b\u0107 niekt\u00f3rych uj\u0119\u0107 (np. momentu, w kt\u00f3rym mina rozrywa nog\u0119 jednemu z bohater\u00f3w) MTV nie chcia\u0142o emitowa\u0107 teledysku, lecz ostatecznie zacz\u0119\u0142o prezentowa\u0107 jego okrojon\u0105 wersj\u0119. Pe\u0142na wersja wideoklipu jest dost\u0119pna jedynie na DVD pt: \u201eMusic Bank: The Videos\u201d, wydawnictwie z 1999 roku zawieraj\u0105cym wszystkie oficjalne wideoklipy Alice In Chains.<\/p>\n