{"id":226,"date":"2017-11-21T10:00:23","date_gmt":"2017-11-21T10:00:23","guid":{"rendered":"http:\/\/thesuperunknown.pl\/?p=226"},"modified":"2021-11-21T08:53:33","modified_gmt":"2021-11-21T08:53:33","slug":"songbook","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/thesuperunknown.pl\/?p=226","title":{"rendered":"Songbook"},"content":{"rendered":"

Chris Cornell by\u0142 wszechstronnym artyst\u0105 o wielu twarzach. Na zawsze pozostanie dla mnie zagadk\u0105 w jaki spos\u00f3b jeden cz\u0142owiek oddziela swoje zupe\u0142nie odmienne muzyczne wcielenia, i w dodatku z takim polotem komponuje kolejne przeboje. Oczywi\u015bcie, nawet w tym wypadku nie da si\u0119 unikn\u0105\u0107 s\u0142abszych moment\u00f3w, a nawet wpadek. Dla mnie takow\u0105 w przypadku Cornella by\u0142 jego romans z muzyk\u0105 popularn\u0105 i wsp\u00f3\u0142praca z typowo komercyjnym producentem Timbalandem, kt\u00f3re zaowocowa\u0142y wydaniem albumu \u201eScream\u201d. Nie umniejszam tym samym talentowi producenckiemu Timbalanda, ale uwa\u017cam, \u017ce po\u0142\u0105czenie tych dw\u00f3ch nazwisk nie mog\u0142o zwiastowa\u0107 niczego wiarygodnego. Niemniej, utwory zaczerpni\u0119te z p\u0142yty \u201eScream\u201d, podane w innej ni\u017c popowa formie, ca\u0142kiem nie\u017ale si\u0119 broni\u0142y (np. w trakcie koncert\u00f3w), a zaprezentowane w akustycznej i nieco odmiennie zaaran\u017cowanej formie brzmia\u0142y naprawd\u0119 \u015bwietnie.<\/p>\n

\"\"<\/a><\/p>\n

I tu docieramy do bohaterki dzisiejszego wpisu \u2013 p\u0142yty \u201eSongbook\u201d, na kt\u00f3rej umieszczono 15 utwor\u00f3w zagranych akustycznie a zarejestrowanych w 2011 roku podczas trasy Songbook Tour. Na wydanej 21 listopada 2011 roku p\u0142ycie us\u0142yszymy r\u00f3wnie\u017c \u201eAs hope and promise fade\u201d oraz \u201eGround zero\u201d – utwory ze wspomnianego \u201eScream\u201d. Przy akompaniamencie jedynie gitary prezentuj\u0105 si\u0119 one jak absolutnie zaanga\u017cowane i poetyckie. Bo takie oryginalnie s\u0105, to popowa konwencja sprawi\u0142a, \u017ce straci\u0142y nieco ze swojego pierwotnego uroku. Cho\u0107 \u201eAs hope and promise fade\u201d, b\u0119d\u0105ca hidden trackiem na albumie \u201eScream\u201d i wyst\u0119puj\u0105ca tam pod tytu\u0142em \u201eTwo drink minimum\u201d nawet w oryginale brzmi najbardziej rockowo ze wszystkich piosenek z p\u0142yty.<\/p>\n

\"\"<\/a><\/p>\n

Na \u201eSongbook\u201d dostajemy wi\u0119cej ciekawych smaczk\u00f3w. Opr\u00f3cz pewniak\u00f3w w stylu \u201eCall me a dog\u201d, czy \u201eFell on black days\u201d, kt\u00f3re a\u017c si\u0119 prosz\u0105 o swoje akustyczne wersje s\u0105 tu covery: \u201eImagine\u201d Johna Lennona oraz, moja ukochana \u201eThank you\u201d z repertuaru Led Zeppelin, jak r\u00f3wnie\u017c nigdzie nie publikowana, ale cz\u0119sto przez Chrisa grana – \u201eCleaning my gun\u201d. Na koniec natomiast dostajemy \u201eThe Keeper\u201d \u2013 utw\u00f3r napisany na potrzeby filmu \u201eMachine Gun Preacher\u201d i niepublikowany do tamtej pory na \u017cadnym albumie Chrisa Cornella. To tak\u017ce jedyne wykonanie studyjne, jakie pojawia si\u0119 na „Songbook”. Warto nadmieni\u0107, \u017ce \u201eThe Keeper\u201d, w 2012 roku zosta\u0142 nominowany do nagrody Z\u0142otego Globu w kategorii Najlepsza Piosenka. Poza tym, sama historia, do kt\u00f3rej sw\u00f3j muzyczny obraz namalowa\u0142 Chris jest niezwyk\u0142a i oparta na faktach. Nie mia\u0142am jeszcze okazji widzie\u0107 filmu, kt\u00f3rego tytu\u0142 kojarzy mi si\u0119 bardziej ze strzelaninami, po\u015bcigami i wojn\u0105 gang\u00f3w. Pozory mog\u0105 jednak myli\u0107, poniewa\u017c, jak si\u0119 okazuje, film opowiada histori\u0119 cz\u0142owieka, kt\u00f3ry walczy o budow\u0119 sieroci\u0144ca w Afryce.<\/p>\n

\"\"<\/a><\/p>\n

Wracaj\u0105c jednak do bohatera dzisiejszego wpisu, czyli albumu \u201eSongbook\u201d to niezwykle podoba mi si\u0119 ascetyzm tytu\u0142u tej p\u0142yty oraz \u2013 co si\u0119 z tym wi\u0105\u017ce – oszcz\u0119dno\u015b\u0107 jej oprawy graficznej. Wk\u0142adka zawiera bowiem zaledwie kilka koncertowych zdj\u0119\u0107, kr\u00f3tk\u0105 identyfikacj\u0119 poszczeg\u00f3lnych utwor\u00f3w, podzi\u0119kowania oraz s\u0142owo wst\u0119pne napisane przez Josha Brolina \u2013 przyjaciela Chrisa Cornella. To s\u0142owa warte przeczytania, wspaniale opisuj\u0105 one atmosfer\u0119, jaka panowa\u0142a na akustycznych koncertach artysty i czu\u0107 w nich uwielbienie dla jego talentu, niepowtarzalnego g\u0142osu oraz\u00a0 pe\u0142nej szacunku postawy wobec s\u0142uchacza.<\/p>\n

\u201eSongbook\u201d jest wspania\u0142\u0105 p\u0142yt\u0105, pokazuje niebywa\u0142y kunszt Cornella, jego zmys\u0142 do tworzenia poetyckich aran\u017cacji, no i oczywi\u015bcie jest dowodem na wokaln\u0105 wyj\u0105tkowo\u015b\u0107 muzyka. Lekko\u015b\u0107 z jak\u0105 Chris gra na gitarze (sol\u00f3wka w \u201eFell on black days\u201d jest mistrzowska) i jednocze\u015bnie \u015bpiewa \u2013 w spos\u00f3b przejmuj\u0105cy, wr\u0119cz wywo\u0142uj\u0105cy ciarki to argumenty, kt\u00f3re ostatecznie powinny przekona\u0107 Was do si\u0119gni\u0119cia po t\u0119 pozycj\u0119. Moi faworyci to – wspomniane ju\u017c \u201eThank you\u201d, \u201cAs hope and promise fade\u201d, \u201eLike a stone\u201d, \u201eCleaning my gun\u201d i \u201eThe Keeper\u201d.<\/p>\n