{"id":170,"date":"2017-11-07T09:00:12","date_gmt":"2017-11-07T09:00:12","guid":{"rendered":"http:\/\/thesuperunknown.pl\/?p=170"},"modified":"2019-11-05T13:29:28","modified_gmt":"2019-11-05T13:29:28","slug":"tripod","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/thesuperunknown.pl\/?p=170","title":{"rendered":"Tripod"},"content":{"rendered":"

Dwadzie\u015bcia dwa lata temu zesp\u00f3\u0142 Alice in Chains wyda\u0142 album zatytu\u0142owany po prostu \u201cAlice in Chains\u201d, cho\u0107 p\u0142yta, ze wzgl\u0119du na swoj\u0105 ok\u0142adk\u0119, znana jest r\u00f3wnie\u017c pod tytu\u0142em \u201cTripod\u201d. Obwoluta albumu przedstawia pozbawion\u0105 jednej \u0142apy suczk\u0119 o imieniu Sunshine i jest odniesieniem do dzieci\u0119cych wspomnie\u0144 perkusisty zespo\u0142u Seana Kinneya. Zdj\u0119cie psa stylizowane jest na zrobione wiele lat wcze\u015bniej, a tak naprawd\u0119 zosta\u0142o wykonane w Los Angeles kilka dni przed podj\u0119ciem ostatecznej decyzji o graficznej oprawie p\u0142yty. Ok\u0142adka mia\u0142a trzy r\u00f3\u017ce wersje kolorystyczne (ja akurat mam kopi\u0119 w kolorze szarym), a jej rewers\u00a0 przedstawia\u0142 zdj\u0119cie artysty cyrkowego, kt\u00f3ry na skutek schorzenia posiada\u0142 trzy nogi. Fotografia by\u0142a zatem nawi\u0105zaniem do wizerunku psa z awersu ok\u0142adki.<\/p>\n

\"\"<\/a>
Ok\u0142adka p\u0142yty „Alice in Chains”<\/figcaption><\/figure>\n

Muzycznie p\u0142yta jest ci\u0119\u017cka, mroczna, a miejscami wr\u0119cz psychodeliczna. Oczywi\u015bcie, tak jak w przypadku poprzednich album\u00f3w, tak i tutaj pojawiaj\u0105 si\u0119 delikatniejsze momenty. Jednym z takich przerywnik\u00f3w jest\u00a0 cho\u0107by utw\u00f3r \u201eHeaven Beside You\u201d, jednak ca\u0142o\u015bciowo album jest do\u015b\u0107 trudny w odbiorze, nieoczywisty, no i przede wszystkim totalnie nie mainstreamowy. Wed\u0142ug mnie, wymaga przynajmniej kilku przes\u0142ucha\u0144, aby wyrobi\u0107 sobie o nim swoje zdanie, pokocha\u0107 lub bezpowrotnie od\u0142o\u017cy\u0107 na p\u00f3\u0142k\u0119.<\/p>\n

Ze wzgl\u0119du na specyficzne brzmienie Alice in Chains od pocz\u0105tku swego istnienia byli identyfikowani nie tylko z grunge\u2019em, ale r\u00f3wnie\u017c z metalem. Mnie muzyka zespo\u0142u kojarzy si\u0119 z tym gatunkiem g\u0142\u00f3wnie w utworach o wolnym, przyt\u0142aczaj\u0105cym tempie.<\/p>\n

\"\"<\/a>
Rewers ok\u0142adki p\u0142yty ze spisem utwor\u00f3w na niej zamieszczonych<\/figcaption><\/figure>\n

Teksty zamieszczonych na „Tripod” utwor\u00f3w napisane zosta\u0142y przede wszystkim przez Layne\u2019a Staley\u2019a i, podobnie jak na \u201eDirt\u201d, tutaj zn\u00f3w nie nastrajaj\u0105 one s\u0142uchacza pozytywnie. W \u201eAgain\u201d s\u0142yszymy \u201eYou violate a part of me again, again, and again..\u201d (Gwa\u0142cisz jak\u0105\u015b cz\u0119\u015b\u0107 mnie kolejny raz), a we \u201cFrogs\u201d: \u201cWhat does friend mean to you? A word so wrongfully abused\u201d (Co oznacza dla ciebie s\u0142owo przyjaciel? To s\u0142owo jest nadu\u017cyciem). Fragmenty te s\u0105 najlepszym dowodem na to, i\u017c na p\u0142ycie dominuje tematyka dotycz\u0105ca trudnych relacji mi\u0119dzyludzkich, rozczarowania nimi i zgorzknienia. Nawet w \u201eHeaven Beside You\u201d, do kt\u00f3rego tekst napisa\u0142 Jerry Cantrell s\u0142ycha\u0107 \u201eDo what you wanna do, go out and seek your truth, when I’m down and blue, rather be me than you\u201d. (R\u00f3b co chcesz, szukaj swojej prawdy, a ja nawet w chwilach smutku, wol\u0119 by\u0107 sob\u0105 ni\u017c tob\u0105).<\/p>\n

Muzycy Alice in Chains, jak r\u00f3wnie\u017c menagerka zespo\u0142u Susan Silver wspominaj\u0105 okres nagrywania p\u0142yty \u201eAlice in Chains\u201d jako trudny i smutny. Z pewno\u015bci\u0105 nie pozosta\u0142o to bez wp\u0142ywu na ostateczne brzmienie ca\u0142o\u015bci materia\u0142u. Wszyscy zgodnie podkre\u015blaj\u0105 jednak, i\u017c nie\u017cyj\u0105cy ju\u017c wokalista Alice in Chains \u2013 Layne Staley w bardzo tw\u00f3rczy spos\u00f3b podchodzi\u0142 do kwestii nagrywania swoich partii wokalnych czyni\u0105c czasem nawet kilka r\u00f3\u017cnych podej\u015b\u0107 do jednego utworu. Pomimo tego, \u017ce Staley i Cantrell swoje partie wokalne rejestrowali niezale\u017cnie od siebie, doskonale si\u0119 one ze sob\u0105 zgrywaj\u0105. Cz\u0119sto podkre\u015blam, \u017ce ten wokalny duet nie ma sobie r\u00f3wnych.<\/p>\n

\"\"<\/a>
Alice in Chains – od lewej: Mike Inez, Jerry Cantrell, Layne Staley, Sean Kinney<\/figcaption><\/figure>\n

Trzecia w dorobku zespo\u0142u p\u0142yta uzyska\u0142a mieszane recenzje, jednak wi\u0119kszo\u015b\u0107 krytyk\u00f3w zauwa\u017ca\u0142a rozw\u00f3j zespo\u0142u oraz jego oddalenie si\u0119 od typowo grunge\u2019owej formu\u0142y grania (cho\u0107 moim zdaniem ona nigdy do ko\u0144ca taka nie by\u0142a). Z recenzji „Tripod” wyczyta\u0107 mo\u017cna przede wszystkim jedno \u2013 \u017ce Alice in Chains stworzyli gatunek muzyczny charakterystyczny dla nich samych, znajduj\u0105cy swe miejsce na styku przynajmniej kilku r\u00f3\u017cnych rodzaj\u00f3w muzyki, w tym grunge\u2019u, metalu, sludge ale r\u00f3wnie\u017c rocka lat 60-tych.<\/p>\n