![\"\"](\"https:\/\/thesuperunknown.pl\/wp-content\/uploads\/2024\/02\/426721510_206532779185825_5373511959717883464_n.jpg\")
<\/a><\/figure>\n\n\n\nPomijaj\u0105c drobne nie\u015bcis\u0142o\u015bci ksi\u0105\u017cka o Foo Fighters w istocie zaledwie prze\u015blizguje si\u0119 po historii tej grupy. Podobnie zreszt\u0105 jak po historii g\u0142\u00f3wnego bohatera, kt\u00f3ry na pierwszych stu stronach, pojawia si\u0119 raczej jako posta\u0107 drugoplanowa i z regu\u0142y, co biograf skrupulatnie odnotowuje, biernie i milcz\u0105co przygl\u0105daj\u0105ca si\u0119 rzeczywisto\u015bci, lub te\u017c bez zaj\u0105kni\u0119cia akceptuj\u0105ca ka\u017cd\u0105 niespodziank\u0119 losu. <\/p>\n\n\n\n
W drugiej cz\u0119\u015bci ksi\u0105\u017cki, gdzie docieramy do momentu, w kt\u00f3rym Grohl przejmuje stery we w\u0142asnej kapeli dla odmiany zaczyna by\u0107 cz\u0142owiekiem nieznosz\u0105cym sprzeciwu i totalnie nielicz\u0105cym si\u0119 z uczuciami innych. Ale Dave Grohl jest przede wszystkim \u201emi\u0142y i sympatyczny\u201d, i gdyby\u015bmy jakim\u015b cudem o tym fakcie zapomnieli Wall nam o nim przypomni i to niemal\u017ce na ka\u017cdej stronie swego dzie\u0142a. A przecie\u017c o wiele ciekawiej by\u0142oby przeczyta\u0107 o tym jak cz\u0119sto w swoim zawodowym \u017cyciu artysta stawa\u0142 na rozdro\u017cu, jak potrafi\u0142 ryzykowa\u0107, ale te\u017c jak niejednokrotnie walczy\u0142 z samym sob\u0105. Grohl to posta\u0107 z\u0142o\u017cona, a ju\u017c na pewno posiadaj\u0105ca du\u017co wi\u0119cej cech ni\u017c tylko bycie sympatycznym (lub nierozgarni\u0119tym). Z racji mnogo\u015bci do\u015bwiadcze\u0144 to r\u00f3wnie\u017c wprost wymarzony obiekt zainteresowania biografa. Czego dowi\u00f3d\u0142 Paul Brannigan w swoim \u201eThis is a call\u201d – pozycji zdecydowanie lepszej i napisanej z wi\u0119kszym polotem ni\u017c publikacja Walla. <\/p>\n\n\n\n Na kolejnych stronach \u201eFoo Fighters\u201d nie brakuje tak\u017ce sarkazmu, a miejscami wr\u0119cz pogardy dla pojawiaj\u0105cych si\u0119 tu w do\u015b\u0107 poka\u017anej ilo\u015bci bohater\u00f3w. Cobain to \u0107pun i hipokryta, Novoselic \u2013 g\u0142upkowaty skoczek sceniczny z twarz\u0105 konia i nogami \u017cyrafy (i nie jest to parafraza a opis zaczerpni\u0119ty z ksi\u0105\u017cki), Courtney Love \u2013 wyrachowana zdzira, kt\u00f3ra rozk\u0142ada\u0142a nogi przed ka\u017cdym i doprowadzi\u0142a Kurta do samob\u00f3jstwa. Przy okazji, autor ewidentnie ma jaki\u015b problem z seksem bo w \u201eFoo Fighters\u201d co i rusz pojawiaj\u0105 si\u0119 fiku\u015bne sformu\u0142owania dotycz\u0105ce tej sfery \u017cycia, kt\u00f3rych poznawania Wam oszcz\u0119dz\u0119 bo s\u0105 po prostu wulgarne i kompletnie zb\u0119dne. Te dziwaczne wtr\u0119ty niczemu nie s\u0142u\u017c\u0105, a ju\u017c na pewno nie wzbogacaj\u0105 tej lektury. Podobnie zreszt\u0105 jak okre\u015blenia pochodz\u0105ce rodem ze s\u0142ownika podchmielonego wujka na weselu. I tak, Alanis Morissette to \u201efajna kobitka\u201d, Taylor Hawkins \u201eurod\u0105 przewy\u017csza wi\u0119kszo\u015b\u0107 dziewczyn\u201d, a Nate Mendel ma \u201echaryzm\u0119 nauczyciela gimnazjalnego\u201d.<\/p>\n\n\n\n Najbardziej zgrzyta jednak to, \u017ce tre\u015b\u0107 \u201eFoo Fighters\u201d pozbawiona jest jakiejkolwiek analizy fakt\u00f3w, a te z kolei s\u0105 tak suche i oklepane, \u017ce fabu\u0142a delikatnie m\u00f3wi\u0105c nie porywa, a jedynymi momentami otrze\u017awienia zdaj\u0105 si\u0119 by\u0107 te, kt\u00f3re powoduj\u0105 uniesienie brwi ze zdziwienia wywo\u0142anego tym w jaki spos\u00f3b autor formu\u0142uje my\u015bli. I \u017ceby by\u0142o jasne, od ksi\u0105\u017cki o muzyce rockowej nie oczekuj\u0119 poetycko\u015bci i nadmiernego wyrafinowania, ale ju\u017c od dzie\u0142a wydanego przez dziennikarza tej klasy co Mick Wall mog\u0119 wymaga\u0107 pewnego kunsztu oraz wywa\u017cenia, zar\u00f3wno w kwestii wyg\u0142aszanych opinii, jak i oceny czyjego\u015b post\u0119powania. <\/p>\n\n\n\n Dodatkowo, co mocno mnie zdziwi\u0142o, w ksi\u0105\u017cce nie znalaz\u0142am praktycznie \u017cadnych \u017ar\u00f3de\u0142 przytaczanych w niej wypowiedzi a rzucane gdzieniegdzie tytu\u0142y prasowe, z kt\u00f3rych rzekomo pochodzi jaki\u015b cytat wypada, jak mniemam, sprawdzi\u0107 sobie we w\u0142asnym zakresie. <\/p>\n\n\n\n Drug\u0105 rzecz\u0105, kt\u00f3ra zauwa\u017calnie wp\u0142ywa\u0142a na odbi\u00f3r lektury by\u0142 totalny brak sympatii autora w stosunku do opisywanych postaci. Mia\u0142am wra\u017cenie, \u017ce Wall traktuje ich z pewnym pob\u0142a\u017caniem, dla podbicia efektu od czasu do czasu rzucaj\u0105c ironiczn\u0105 uwag\u0105. <\/p>\n\n\n\n Ca\u0142o\u015b\u0107 prezentuje si\u0119 tak, jakby zosta\u0142a spisana na szybko, na kolanie i bez zaanga\u017cowania emocjonalnego. Wall rozpoczyna ksi\u0105\u017ck\u0119 od nast\u0119puj\u0105cych s\u0142\u00f3w: „Chcieli, \u017ceby to by\u0142a ksi\u0105\u017cka o Foo Fighters. Ale Foo Fighters jako zesp\u00f3\u0142 to byt czysto teoretyczny. Co\u015b, co istnieje tylko w naszych umys\u0142ach. Jest tylko jeden Foo Fighter i nazywa si\u0119 Dave Grohl. Ca\u0142a reszta – czyli pozostali cz\u0142onkowie zespo\u0142u – nie odgrywaj\u0105 \u017cadnej roli w podejmowaniu decyzji. S\u0105 dodatkiem do Dave’a. Jego pracownikami. (…) Nie jest to zatem ksi\u0105\u017cka o zespole<\/strong> Foo Fighters. Co\u015b takiego by\u0142oby bajeczk\u0105 dla idiot\u00f3w. To raczej ksi\u0105\u017cka o cz\u0142owieku, kt\u00f3ry jest Foo Fighters. Bo w\u0142a\u015bnie ten cz\u0142owiek kojarzy si\u0119 z t\u0105 nazw\u0105 w umys\u0142ach milion\u00f3w fan\u00f3w. Nie udawajmy, \u017ce jest inaczej.” Czy istnieje lepszy spos\u00f3b na zra\u017cenie czytelnik\u00f3w do zawarto\u015bci ju\u017c na samym wst\u0119pie? <\/p>\n\n\n\n Je\u015bli jednak jakim\u015b cudem zacytowany fragment Was jednak do lektury nie zniech\u0119ci\u0142 to musz\u0119 obiektywnie zapowiedzie\u0107, \u017ce gdy ju\u017c przebrniecie przez pierwszych sto stron po\u015bwi\u0119conych g\u0142\u00f3wnie Nirvanie to potem ca\u0142o\u015b\u0107 staje si\u0119 nieco bardziej strawna. Niemniej, autor w swej opowie\u015bci pomija te\u017c wiele istotnych element\u00f3w, jak cho\u0107by Probot – projekt poboczny Dave\u2019a Grohla, czy jego wsp\u00f3\u0142prac\u0119 z Tenacious D czy NIN, lub traktuje je nad wyraz powierzchownie (filmy dokumentalne czy teledyski autorstwa Dave\u2019a). No i nie ma co liczy\u0107 na poznanie jakichkolwiek historii dotycz\u0105cych pozosta\u0142ych cz\u0142onk\u00f3w Foo Fighters bo tutaj nie znajdzie si\u0119 ich wi\u0119cej ni\u017c na Wikipedii. Je\u015bli natomiast macie ochot\u0119 na dobr\u0105 lektur\u0119 dotycz\u0105c\u0105 \u017cycia Dave\u2019a Grohla, kt\u00f3ra nie udaje, \u017ce jest biografi\u0105 zespo\u0142u Foo Fighters, to opr\u00f3cz wspomnie\u0144 jego samego zdecydowanie polecam Wam tak\u017ce \u201eThis is a call\u201d Paula Brannigana. To ksi\u0105\u017cka rzetelnie \u015bledz\u0105ca kr\u0119t\u0105 \u015bcie\u017ck\u0119, kt\u00f3r\u0105 przez tych ponad trzydzie\u015bci lat toczy\u0142a si\u0119 kariera Grohla, ale te\u017c bez przesadnego ba\u0142wochwalstwa, zachowuj\u0105ca za to obiektywizm pomimo tego, \u017ce jej autor osobi\u015bcie zna swego bohatera. O ksi\u0105\u017cce pisa\u0142am wi\u0119cej tutaj https:\/\/www.facebook.com\/photo.php?fbid=255109927023032&set=pb.100075720796805.-2207520000&type=3 <\/p>\n\n\n\n<\/a><\/a><\/a>