![\"\"](\"https:\/\/thesuperunknown.pl\/wp-content\/uploads\/2023\/05\/IMG_20210516_175734-1-scaled.jpg\")
<\/a>Opr\u00f3cz anatomiczno-filozoficznych odniesie\u0144 na p\u0142ycie pojawiaj\u0105 si\u0119 tak\u017ce, co mo\u017ce by\u0107 zaskakuj\u0105ce, te matematyczne. Najlepiej widoczne s\u0105 one w duecie kompozycyjnym \u201eParabol\/Parabola\u201d, ale w wysmakowanym stylu przemycone s\u0105 przede wszystkim w tytu\u0142owym \u201eLateralus\u201d. Utw\u00f3r skomponowany zosta\u0142 zgodnie z zasad\u0105 tworzenia ci\u0105gu Fibonacciego i nawi\u0105zuje tym samym do idei powstawania spirali Fibonacciego, czyli nieko\u0144cz\u0105cej si\u0119 i stale rozrastaj\u0105cej figury matematycznej. Gdyby\u015bmy policzyli sylaby w ka\u017cdym wersie tekstu \u201eLaterlus\u201d, dopatrzyliby\u015bmy si\u0119 konkretnego uk\u0142adu cyfr, co w\u0142a\u015bnie charakterystyczne jest dla wspomnianej spirali. Ta kompozycyjna ekwilibrystyka opr\u00f3cz tego, \u017ce jest intryguj\u0105ca, ma tak\u017ce swoj\u0105 g\u0142\u0119bi\u0119. W\u0105tkiem g\u0142\u00f3wnym utworu jest bowiem opis d\u0105\u017cenia cz\u0142owieka do sta\u0142ego poszukiwania i rozwoju, kt\u00f3rych nadrz\u0119dnym celem jest g\u0142\u0119bsze poznanie. W tym miejscu dochodzimy do jeszcze jednej ciekawej kwestii zwi\u0105zanej z tekstem \u201eLateralus\u201d. Wymienione s\u0105 w nim cztery kolory: czarny, bia\u0142y, \u017c\u00f3\u0142ty i czerwony. Keenan twierdzi, \u017ce maj\u0105 one znaczenie symboliczne, gdy\u017c odnosz\u0105 si\u0119 do motyw\u00f3w u\u017cywanych w przekazywanych z pokolenia na pokolenie ustnych opowie\u015bciach rdzennych mieszka\u0144c\u00f3w Ameryki P\u00f3\u0142nocnej. Bardziej prozaiczne wyt\u0142umaczenie dotycz\u0105ce kolor\u00f3w u\u017cytych w tek\u015bcie m\u00f3wi jednak o tym, \u017ce czarny, bia\u0142y, \u017c\u00f3\u0142ty i czerwony to kolejno\u015b\u0107 barw widziana przez cz\u0142owieka b\u0119d\u0105cego pod wp\u0142ywem LSD. Taka interpretacja nie jest wcale a\u017c tak jednoznacznie niemo\u017cliwa. W tek\u015bcie mowa o przekraczaniu granic i oddzieleniu cia\u0142a rozumu, a im bardziej si\u0119 w niego zag\u0142\u0119bimy, tym robi si\u0119 ciekawiej. Fragment \u201eAs below, so above and beyond I imagine\u201d (To, co jest ni\u017cej, jest tym, co jest wy\u017cej i tym, co jest dalej ni\u017c sobie wyobra\u017cam) to bezpo\u015brednie nawi\u0105zanie do, jak si\u0119 przyj\u0119\u0142o s\u0105dzi\u0107, okultystycznego tekstu Tablicy Szmaragdowej, kt\u00f3ra zawiera pono\u0107 tajemnic\u0119 kamienia filozoficznego. Chodzi o jej zapis g\u0142osz\u0105cy: \u201eTo, co jest ni\u017cej, jest jak to, co jest wy\u017cej, a to, co jest wy\u017cej, jest jak to, co jest ni\u017cej, dla przenikni\u0119cia cud\u00f3w jedynej rzeczy.\u201d Przyznacie sami, \u017ce Maynard jest jednak mistrzem znacze\u0144 i wieloznaczno\u015bci.<\/p>\n\n\n\n
Sens tandemu pod postaci\u0105 majstersztyku \u201eParabol\/Parabola\u201d r\u00f3wnie\u017c odczyta\u0107 mo\u017cna przynajmniej na dwa r\u00f3\u017cne sposoby. Jak si\u0119 okazuje nie musi on mie\u0107 zwi\u0105zku jedynie z b\u0119d\u0105c\u0105 zbiorem punkt\u00f3w krzyw\u0105 geometryczn\u0105, ale by\u0107 mo\u017ce raczej z narracj\u0105, kt\u00f3ra przybiera form\u0119 przypowie\u015bci. W utworze pojawia si\u0119 jeden z moich ulubionych tekst\u00f3w na p\u0142ycie: \u201eThis body. This body holding me. Be my reminder here that I am not alone\u201d (Podtrzymuje mnie cia\u0142o. Przypomina mi, \u017ce nie jestem sam.) oraz jego rozwini\u0119cie m\u00f3wi\u0105ce o tym, \u017ce b\u00f3l jest tylko iluzj\u0105. Bardzo ciekawe s\u0105 r\u00f3wnie\u017c znane z poprzednich p\u0142yt \u201eprzerywniki\u201d, kt\u00f3re na \u201dLateralus\u201d spe\u0142niaj\u0105 cz\u0119sto funkcj\u0119 wst\u0119p\u00f3w do kolejnych kompozycji. I tak dostajemy poprzedzaj\u0105c\u0105 \u201eSchism\u201d \u201eMantr\u0119\u201d, w kt\u00f3rej us\u0142yszymy odg\u0142osy mruczenia jednego z kot\u00f3w Keenana, na\u015bladuj\u0105c\u0105 nucenie buddyjskich mnich\u00f3w gr\u0119 Danny\u2019ego Carreya na tubie w \u201eParabol\u201d, czy minimalistyczny i zlewaj\u0105cy si\u0119 z nast\u0119puj\u0105cym po nim \u201eThe Patient\u201d \u2013 \u201eEon Blue Apocalypse\u201d. A na deser, budz\u0105cy groz\u0119 \u201eFaaip de Oiad\u201d. Chyba nikt nie chcia\u0142by us\u0142ysze\u0107 tej miniatury w \u015brodku nocy. A tym bardziej b\u0119d\u0105c pod wp\u0142ywem LSD.<\/p>\n\n\n\n
Na uwag\u0119 zas\u0142uguj\u0105 z pewno\u015bci\u0105 dwie pochodz\u0105ce z albumu kompozycje \u2013 \u201eDisposition\u201d i \u201eReflection\u201d, kt\u00f3re wraz z instrumentaln\u0105 \u201eTriad\u201d tworz\u0105 pewn\u0105 sekwencj\u0119. Ka\u017cda z osobna, a wszystkie razem z pewno\u015bci\u0105, s\u0105 w stanie wprowadzi\u0107 s\u0142uchacza w swego rodzaju trans. By\u0107 mo\u017ce taki, dzi\u0119ki kt\u00f3remu odkryje on jakie\u015b nowe pok\u0142ady wiedzy o sobie samym i otaczaj\u0105cym go \u015bwiecie.<\/p>\n\n\n\n Je\u015bli chodzi o gitarowe progresywne \u0142ojenie, to i tym razem Tool nie zawodzi. Upajamy si\u0119 otwarciem w postaci w\u015bciek\u0142ego \u201eThe Grudge\u201d, w kt\u00f3rym Maynard wykrzykuje \u201eNo\u015b sw\u00f3j \u017cal jak koron\u0119!\u201d, nast\u0119puj\u0105cym zaraz potem trzymaj\u0105cym w napi\u0119ciu \u201eTha Patient\u201d, czy \u201eTicks and Leeches\u201d, w kt\u00f3rym wraca znany z poprzednich album\u00f3w motyw rewan\u017cu. Gdyby nie przys\u0142ucha\u0107 si\u0119 dok\u0142adnie tekstowi tej kompozycji, mo\u017cna by odnie\u015b\u0107 jednak wra\u017cenie, \u017ce Keenan zn\u00f3w stosuje, s\u0142ynne ju\u017c w swoim wydaniu, odniesienia do aktu seksualnego. W kusz\u0105cy spos\u00f3b wy\u015bpiewuje on tutaj bowiem do\u015b\u0107 wulgarn\u0105 i dwuznacznie brzmi\u0105c\u0105 kwesti\u0119: \u201eSuck me dry!\u201d (Obci\u0105gnij mi). Wiemy jednak, \u017ce has\u0142o to nie ma w \u017cadnym stopniu zwi\u0105zku z seksem. Mowa raczej o ludziach, kt\u00f3rzy jak tytu\u0142owe pijawki i kleszcze \u017ceruj\u0105 na ludzkiej duszy, a nie na ciele.<\/p>\n\n\n\n Na \u201eLateralus\u201d nie brak kompozycji wybitnych i m\u00f3j ukochany \u201eSchism\u201d z pewno\u015bci\u0105 spe\u0142nia to kryterium. W trakcie trwania utworu metrum zmienia si\u0119 tu a\u017c 47 razy, a w warstwie lirycznej wracamy w nim po raz kolejny do matematycznej uk\u0142adanki. Maynard niemal\u017ce jak zakl\u0119cie powtarza bowiem s\u0142owa: \u201eI know the pieces fit\u201d (Wiem, \u017ce elementy do siebie pasuj\u0105). Nie jest to jednak nic nie znacz\u0105cy slogan, a nawi\u0105zanie do g\u0142\u00f3wnego w\u0105tku tekstu, w kt\u00f3rym w poetyckim stylu opisane jest zjawisko nieumiej\u0119tnej czy upo\u015bledzonej komunikacji bliskich sobie ludzi. Uwielbiam \u201eSchism\u201d za jego pi\u0119kno \u2013 muzyczne oraz to zakl\u0119te w s\u0142owach. To r\u00f3wnie\u017c jeden z nielicznych tekst\u00f3w Maynarda, kt\u00f3ry napawa nadziej\u0105.<\/p>\n\n\n\n Pisz\u0105c o kolejnych p\u0142ytach Tool wykrystalizowa\u0142a mi si\u0119 refleksja o tym, \u017ce tak naprawd\u0119 postrzegam je jak ma\u0142e dzie\u0142a sztuki. Muzyka, teksty, oprawa graficzna oraz zamys\u0142 tw\u00f3rczy spajaj\u0105cy wszystkie te elementy w ca\u0142o\u015b\u0107 s\u0105 zawsze absolutnie przemy\u015blane i tworz\u0105 wyj\u0105tkow\u0105 po\u017cywk\u0119 dla umys\u0142u. Nie ma w tym przypadkowo\u015bci, \u017cadnych zapchajdziur, niedbalstwa czy p\u00f3j\u015bcia na \u0142atwizn\u0119. Kupuj\u0105c kt\u00f3rykolwiek z album\u00f3w Tool dostajemy pewn\u0105 koncepcj\u0119, a nie jedynie p\u0142yt\u0119 opakowan\u0105 w plastikowe pude\u0142ko. \u201eLateralus\u201d jest nast\u0119pn\u0105 ceg\u0142\u0105 w konstrukcji stale, aczkolwiek wolno rozrastaj\u0105cej si\u0119 budowli.<\/p>\n\n\n\n<\/a><\/a><\/figure>\n\n\n\n