![\"\"](\"https:\/\/thesuperunknown.pl\/wp-content\/uploads\/2023\/05\/10-000-Days-scaled.jpg\")
<\/a><\/figure>\n\n\n\n„10 000 Days” przypomina sen, a mo\u017ce raczej halucynacj\u0119. Wszystko, co wi\u0105\u017ce si\u0119 z p\u0142yt\u0105, od jej nietypowej obwoluty, kt\u00f3rej element stanowi\u0105 okulary 3D, przez prace Alexa Greya, kt\u00f3re zosta\u0142y wykorzystane we wk\u0142adce, po muzyk\u0119, w kt\u00f3rej sporo transowych brzmie\u0144, wyprowadza s\u0142uchacza daleko poza jego \u015bwiadomo\u015b\u0107. Nie bez przyczyny zapewne, autor grafik b\u0119d\u0105cych ilustracj\u0105 dla \u201e10 000 Days\u201d twierdzi\u0142, \u017ce stworzy\u0142 je b\u0119d\u0105c pod wp\u0142ywem psychodeliku za\u017cywanego przez po\u0142udniowoameryka\u0144skich szaman\u00f3w, zwanego ayahuasca.<\/p>\n\n\n\n
Muzycznie album skonstruowany jest podobnie do swoich poprzednik\u00f3w, przy czym mniej tu jednak z\u0142o\u015bci, a wi\u0119cej wyciszenia. Nie znaczy to jednak, \u017ce muzyka staje si\u0119 nijaka czy pozbawiona energii. R\u00f3\u017cnorakie smaczki i wyj\u0105tkowe rozwi\u0105zania ol\u015bniewaj\u0105 nas bowiem na „10 000 Days” niemal\u017ce na ka\u017cdym kroku. W warstwie lirycznej, b\u0119d\u0105cy w doskona\u0142ej formie tw\u00f3rczej Maynard, wychodzi poza opis jedynie w\u0142asnych prze\u017cy\u0107 (\u201cVicarious\u201d, \u201cThe Pot\u201d), a nawet, jak w \u201cRosetta Stoned\u201d pos\u0142uguje si\u0119 czym\u015b na kszta\u0142t wolnego strumienia \u015bwiadomo\u015bci. Tytu\u0142 tego nietypowego utworu rozpoczynaj\u0105cego si\u0119 ju\u017c tak naprawd\u0119 w poprzedzaj\u0105cym go \u201eLost Keys (Blame Hofmann)\u201d jest zabawn\u0105 zbitk\u0105 wyra\u017ce\u0144. Rosetta Stone (Kamie\u0144 z Rosetty) to znany wi\u0119kszo\u015bci z nas zabytek starogreckiego pi\u015bmiennictwa. Dodanie do drugiego z wyraz\u00f3w literki \u201cd\u201d czyni z niego okre\u015blenie znacz\u0105ce tyle, co polskie \u201cnawalony, zrobiony, zjarany\u201d. Tak wi\u0119c w wolnym t\u0142umaczeniu, tytu\u0142 utworu Tool mo\u017cna zrozumie\u0107 jako: Nawalona Rosetta. Nie pr\u00f3bujcie nawet rozk\u0142ada\u0107 na czynniki pierwsze ca\u0142o\u015bci tekstu do \u201cRosetta Stoned\u201d. Podobno jest on odzwierciedleniem uczu\u0107 towarzysz\u0105cych cz\u0142owiekowi po za\u017cyciu DMT \u2013 substancji obecnej we wspomnianym wcze\u015bniej ayahuasca. Konia z rz\u0119dem temu, komu uda si\u0119 rozszyfrowa\u0107 zawarty w utworze przekaz.<\/p>\n\n\n\n Niew\u0105tpliwym opus magnum albumu \u201e10 000 Days\u201d jest zestaw w postaci dw\u00f3ch kompozycji \u2013 \u201eWings For Marie Pt.1\u201d oraz \u201e10 000 Days Wings Pt.2\u201d stanowi\u0105cych siedemnastominutow\u0105 opowie\u015b\u0107, kt\u00f3rej bohaterk\u0105 jest matka Maynarda \u2013 Judith Marie. To pi\u0119kne i poruszaj\u0105ce wyznanie synowskiej mi\u0142o\u015bci, w kt\u00f3rym bez trudu dostrze\u017cemy ukryty ogrom uczu\u0107 \u2013 w\u015bciek\u0142o\u015bci, smutku, bezsilno\u015bci. Dla mnie utw\u00f3r ten jest kontynuacj\u0105 w\u0105tku rozpocz\u0119tego w pochodz\u0105cym z \u201e\u00c6nimy\u201d utworze \u201eJimmy\u201d. <\/p>\n\n\n\n P\u0142yta, kt\u00f3ra do 30 sierpnia 2019 roku zamyka\u0142a dyskografi\u0119 Tool to swego rodzaju zwie\u0144czenie w typie odcinka serialu, kt\u00f3ry ko\u0144czy seri\u0119. Zanim ukaza\u0142 si\u0119 „Fear Inoculum” podejrzewa\u0142am, \u017ce nowy, wyczekiwany od lat album grupy mo\u017ce by\u0107 zwrotem w nieco inn\u0105 stron\u0119, cho\u0107 raczej nie b\u0119dzie stanowi\u0142 diametralnej zmiany jej muzycznego wizerunku. Podobnie sprawa mia\u0142a si\u0119 zreszt\u0105 z wydanym w 2018 roku, po 14 latach przerwy albumem \u201eEat The Elephant\u201d A Perfect Circle. Nie zburzy\u0142 on wcze\u015bniej postawionych przez zesp\u00f3\u0142 fundament\u00f3w, ale r\u00f3\u017cni\u0142 si\u0119 jednak mocno od poprzednich jego dokona\u0144.<\/p>\n\n\n\n<\/a>